Wijde broeken

De marlenebroek sluit bij de taille en heupen mooi aan op het lichaam en valt van daaruit recht en wijd tot over de schoen. Kenmerkend zijn een hoge tailleband, persvouwen en soepel vallende pakstoffen. Haar naam dankt ze aan Marlene Dietrich, die in de jaren dertig met zelfverzekerd gedragen herenbroeken de gangbare rolpatronen ter discussie stelde. Tot op de dag van vandaag staat de marlenebroek voor vrouwelijke soevereiniteit. Haar lange, strakke lijn maakt de benen optisch langer en maakt haar tot de ideale partner voor blouses, getailleerde tops en elegante blazers.

Bij de palazzobroek begint de wijdte al bij de heup. De royaal gesneden, meestal tot de grond vallende pijpen bewegen bijna als een rok. Het silhouet werd beroemd in de jaren zestig en zeventig, toen ontwerpers luxueuze "palazzo pyjama's" creëerden als alternatief voor de avondjurk. Soepele stoffen, patronen en sprekende kleuren onderstrepen haar mondaine karakter. Met een smalle top blijft het silhouet strak; als afgestemde set ontvouwt ze haar maximale fashion-effect.

Barrel pants zijn wijd bij de heupen en dijen, lopen boogvormig en worden naar de enkel toe weer smaller. Hun gewelfde vorm doet denken aan een ton – vandaar de naam. Historische invloeden zijn terug te vinden in rij-, werk- en utility-broeken, maar pas de laatste jaren is het barrel-silhouet een favoriet op de catwalk geworden. Ze ogen minder vloeiend dan een palazzo- of marlenebroek, maar juist modern en sculpturaal. Extra cool staan ze met korte, nauwsluitende tops, ingestopte blouses of een strak gesneden blazer.

De broekrok heeft een echte broekconstructie, maar oogt door de grote pijpwijdte als een rok. Zijn voorlopers, de zogenoemde "divided skirts", maakten eind negentiende eeuw het fietsen en paardrijden voor vrouwen makkelijker – en werden zo het symbool van een nieuwe bewegingsvrijheid. Tegenwoordig wordt deze fusie van rok en broek ook wel "skant" genoemd. Soepele materialen en zacht vallende draperingen versterken het rokeffect. De broekrok kan midi- of enkellang zijn en verbindt vrouwelijke lichtheid met het ongecompliceerde draagcomfort van een broek.

De culotte is een wijd gesneden broek die meestal tussen knie en enkel eindigt. Oorspronkelijk was "culotte" de benaming voor de knielange broek van mannelijke Franse aristocraten. In de twintigste eeuw werd de verkorte vorm voor vrouwen opnieuw geïnterpreteerd en uiterlijk in de jaren zestig groeide ze uit tot een modestatement. Anders dan de broekrok hoeft ze niet op een rok te lijken: haar broekspijpen mogen duidelijk zichtbaar blijven. De vrije enkel geeft haar lichtheid en zet loafers, slingbacks, enkellaarsjes of sandalen perfect in de kijker.